8 min leestijd
weekly_planner
Ik bestel online een boek en betaal met mijn smartphone. In een oogwenk gebeurd. De wonderen der techniek.
Karel Van Eetvelt
CEO Febelfin

Maandag 8 april 2019

Ik beken. Tot nu toe had ik altijd cash op zak. Voor het geval dat. Want je weet maar nooit. Tot vandaag. In volle voorbereiding van Digital Payment Day had mijn communicatie-afdeling het geweldige idee om van mij hét proefkonijn bij uitstek te maken: ik zou een week zonder cash door het leven gaan. Why not?

Dus: geen verse biljetten in mijn portemonnee. Geen kleingeld in mijn zakken.

Ik zal het moeten doen met mijn debetkaart, mijn kredietkaart en mijn smartphone. Ik geef toe: het voelt wat onwennig. En da’s logisch, want we betalen al ruim 7.000 jaar met een of andere vorm van cash. Maar het is 2019 en ik leef en werk in België, in het hart van Europa. Digitaal betalen kan geen probleem zijn.

Ik neem de proef op de som. Bij de koffieshop betaal ik mijn ochtendkoffie contactloos met smartphone. So far so good. Ook ’s middags geen problemen. Een snelle lunch reken ik zoals steeds vlotjes af met mijn betaalkaart. ’s Avonds pik ik bij Delhaize mijn bestelling op, en die betaal ik met mijn debetkaart. Dag 1 zit erop. Dat ging vlotjes.

Dinsdag 9 april 2019

De eerste keer dat ik iemand over leven zonder cash hoorde praten, was op een event in Londen, zo’n zeven jaar geleden. Ajay Banga, CEO van Mastercard, had het over de voordelen van digitaal betalen en de ‘problemen’ met cash. Cash is anoniem. En daarom wordt het helaas al te vaak gebruikt door mensen met duistere bedoelingen. Denk aan drugdealers, wapenhandelaars, … Zonder cash zou dat veel moeilijker worden.

En dan is er nóg een ranzig randje aan cash, argumenteerde Banga: je weet niet wie het in handen heeft gehad en dus is het een bron van bacteriën en ziektekiemen … Toen vond ik dat de man zwaar overdreef. Maar kijk, deze week heb ik geen rosse cent op zak. De bacteriën kunnen me deze keer niet liggen hebben.

Onderweg naar Brussel stop ik aan een tankstation. Tanken doe ik als vanouds met mijn tankkaart.  Ik voel een hongertje opkomen en haal snel een broodje en een sterke koffie in de winkel van het tankstation. Die betaal ik zonder verpinken met mijn debetkaart. Contactloos. Dat is gemakkelijk en het gaat ook dat tikkeltje sneller. Een nuttige marginal gain, zou team Sky zeggen.

Onderweg naar mijn afspraak stap ik een krantenwinkel binnen voor een Humo en De Tijd. Helaas, geen mogelijkheid om digitaal te betalen. Euh... wat nu? De man achter de kassa stelt voor dat ik eerst cash geld ga afhalen en dat ik dan terugkom. Maar dat past uiteraard niet binnen mijn cashloze challenge… Zonder oplossing verlaat ik de winkel, zonder Humo en zonder krant. Jammer, een eerste tegenvaller voor mezelf (en de handelaar) tijdens mijn beproeving.

Woensdag 10 april 2019

’t Is paasvakantie en vandaag werk ik thuis. Bornem is Brussel niet, maar ik heb er alle vertrouwen in dat ik ook hier de dag zal doorkomen zonder cash. De ochtend passeert snel. Ik word alleen gestoord door het gezoem van de stofzuiger, het gekwetter van de vogels (de zon schijnt, eindelijk!) en door mijn jongste die al even vrolijk kwetterend mijn bureau binnenhuppelt. Hij heeft mijn vinger nodig om een spelletje te downloaden (én te betalen) op de iPad. Nog geen seconde later ben ik 1,99 euro armer en is mijn zoontje de koning te rijk.

Ik werk goed door, doe wat administratie en regel snel nog een paar openstaande facturen via mijn bankapp. Het boek over meditatie van Steven Laureys (gezien in Knack) schiet me ineens te binnen en ik bestel het snel via standaardboekhandel. be. Betalen doe ik met mijn smartphone, via een QR-code. In een oogwenk gebeurd. De wonderen der techniek.

In de vroege namiddag heb ik zowaar nog een uurtje tijd over. Ideaal! Loopschoenen aan en in een rustig tempo richting park. Het was toch iets te lang geleden. De benen liegen niet. Ik stop bij de buurtsupermarkt voor een sportdrankje (zalig na zo’n loopje), en betaal contactloos. Ontzettend handig op dit moment!

’s Avonds heb ik een date met mijn madam in Antwerpen. Eerst aperitieven we op een (verwarmd) terrasje. De rekening betaal ik met mijn smartphone, via een QR-code op het kassaticket. Daarna eten we in ons favoriet Vietnamees restaurant, waar ik afreken met mijn kredietkaart. En gelukkig heeft mijn vrouw – praktisch als ze is – wél wat cash in haar handtas voor de fooi. In principe kon ik die ook met de kaart betalen, maar daar heeft de kelner van dienst dan misschien minder aan.

Donderdag 11 april 2019

Vroeg naar Brussel voor een ontbijtmeeting op de Louizalaan. Mijn gesprekspartner trakteert (met zijn kredietkaart), ik betaal bij de parkeermeter via sms. Snel en efficiënt dus.

Dan naar kantoor voor een dag vol besprekingen én een interview. Niet echt tijd voor een uitgebreide lunch. Dus haal ik op de hoek van de straat snel een slaatje. Ik betaal de 9,75 euro snel contactloos met mijn debetkaart. Ik begrijp niet goed waarom mensen voor kleinere bedragen hun kaart niet bovenhalen. Het is gebruiksvriendelijk, snel én veilig. Terwijl ik dat denk, neem ik me voor om, ook in de toekomst, mijn cash te beperken tot de minibedragen voor fooien, straatmuzikanten en het winkelkarretje van de Delhaize.

Het is na 20 uur wanneer ik mijn wagen parkeer in Bornem. Rust! Of toch niet? Thuis wacht nog een vaderlijke bespreking met mijn zoon, die net een IT-bedrijf heeft opgestart. Hij is op zoek naar een geschikte betaaloplossing voor zijn online klanten. Uiteraard help ik hem op weg.

Vrijdag 12 april 2019

Laatste werkdag voor de Hel van het Noorden losbarst tussen Parijs en Roubaix. Of beter: een halve werkdag. Ik ben weer wat vroeger op kantoor (minder files want vakantie) voor een overleg met mijn medewerkers.

Om 13 uur ga ik er als een (paas)haas vandoor, om samen met enkele wielervrienden het weekend sportief in te zetten. Op het programma: een recreatieve Ronde van Klein-Brabant en deelgemeenten. We stoppen bij een café waar ik helaas op de goodwill van mijn makkers moet rekenen om mij op een welverdiend pintje te trakteren. Ze doen er voorlopig niet mee aan “al die moderne dingen” zoals betaalkaarten en apps. Op zich niet erg, mijn makkers stonden toch enkele pinten bij me in het krijt.

In de vooravond gaan we met de jongste naar de bioscoop waar Dumbo op ons wacht. Ik reserveer de tickets, plichtsgetrouw aan mijn opdracht, online met mijn smartphone. Wat had je anders verwacht deze week.

Uiteraard kan ik na de film de parkeergarage niet uitrijden zonder ook daar een digitaal centje achter te laten. En daarmee zit mijn digitale betaalchallenge erop.

Ik moet zeggen, ik vond het een geslaagd experiment! Door het leven gaan zonder cash is al in grote mate mogelijk. Een echtgenote of vrienden met cash op zak bleken soms onmisbaar, maar dat bleef al bij al beperkt. Mijn voornemen voor de toekomst is alleszins: méér digitaal betalen - zeker ook voor kleine bedragen - en (veel) minder met cash. Ik betaal voortaan digitaal, ’t is het nieuwe normaal!

Over Karel Van Eetvelt

Karel Van Eetvelt is sinds 2017 CEO bij Febelfin. Hij is getrouwd, heeft drie kinderen (twee twintigers en een vrolijke vierjarige) en woont met zijn gezin in Bornem.

go to top